• ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A มีความรุนแรงมากที่สุดในกลุ่มไข้หวัดใหญ่
• ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A อาจทำให้เกิดอาการแทรกซ้อนรุนแรงได้ เช่น ปอดอักเสบ ไปถึงขั้นเสียชีวิต
• กลุ่มเสี่ยง เช่น เด็กเล็ก ผู้สูงอายุ ผู้ที่มีโรคประจำตัว ผู้ที่มีปัญหาภูมิคุ้มกันควรปรึกษาแพทย์เพื่อดูแลอย่างใกล้ชิด สามารถแบ่งออกเป็น 2 ชนิดย่อยได้ดังนี้ ชนิด H1N1 ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A ชนิด H1N1 ที่เราได้ยินกันบ่อยนั้นมีต้นกำเนิดมาจากประเทศเม็กซิโก สำหรับอาการของไข้หวัดใหญ่ชนิดนี้ที่พบได้ในคน ได้แก่ มีไข้สูง มีน้ำมูก ไอ ในบางรายอาจมีอาการท้องเสียร่วมด้วย ชนิด H3N2 ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A ชนิด H3N2 เป็นสายพันธุ์ที่เราอาจไม่ค่อยได้ยินนัก เดิมไข้หวัดสายพันธุ์นี้เกิดการระบาดที่ฮ่องกง ที่พบได้ในคนจะคล้ายคลึงกับไข้หวัดทั่วไป ร่วมกับอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ เหนื่อย หอบ หายใจเร็ว

ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A มีการแพร่เชื้ออย่างไร

เช่นเดียวกับไข้หวัดธรรมดาโรคไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A ติดต่อกันได้ผ่านการสัมผัสสารคัดหลั่งของผู้ป่วย เช่น การไอ จามรดกัน การสัมผัสน้ำลาย เสมหะ น้ำมูก โดยจะมีระยะเวลาฟักตัวประมาณ 1-4 วัน ดังนั้นเมื่อต้องอยู่ใกล้ผู้ป่วยไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ Aเราจึงควรสวมหน้ากากอนามัย ล้างมือด้วยสบู่หรือเจลแอลกอฮอล์บ่อย ๆ งดรับประทานอาหารร่วมกัน หลีกเลี่ยงการใช้ของส่วนตัวร่วมกับผู้ป่วย และควรแยกกักตัวผู้ป่วยก็จะช่วยลดการแพร่กระจายของเชื้อไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ Aได้

กลุ่มผู้ที่เสี่ยงต่อการรับเชื้อไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ Aได้ง่ายได้แก่กลุ่มผู้ที่มีภูมิคุ้มกันต่ำ ได้แก่

• เด็กเล็กอายุต่ำกว่า 5 ปี
• ผู้สูงอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไป
• สตรีที่กำลังตั้งครรภ์
• ผู้ป่วยภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง 
• ผู้ที่มีภาวะน้ำหนักเกินหรือโรคอ้วน
• ผู้ป่วยโรคมะเร็งที่ทำเคมีบำบัด
• ผู้ป่วยโรคเบาหวาน
• ผู้ป่วยโรคหอบหืด 
• ผู้ป่วยโรคหัวใจ การรักษา

โดยทั่วไปแล้วนั้นการรักษา ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ Aหากผู้ป่วยมีอาการไม่รุนแรงสามารถดูแลรักษาตัวตามอาการที่บ้านได้ วิธีรักษาไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A ด้วยตัวเองเบื้องต้นในกรณีที่มีอาการไม่รุนแรงแนะนำให้เช็ดตัวเพื่อลดไข้ ดื่มน้ำเปล่าและพักผ่อนให้เพียงพอ เน้นทานอาหารอ่อนปรุงสุก สะอาด สำหรับการทานยานั้นสามารถทานยารักษาตามอาการได้ อย่างไรก็ตามแนะนำให้ปรึกษาเภสัชกรก่อนซื้อยาทุกครั้ง 

ในส่วนผู้ป่วยไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ Aที่มีอาการรุนแรงหรือเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น หอบ เหนื่อย ปอดอักเสบ จำเป็นต้องปรึกษาแพทย์และรับยาต้านไวรัสและอาจต้องติดตามอาการอย่างใกล้ชิด ควรรีบปรึกษาแพทย์โดยด่วน

Parkinson

พาร์กินสันเป็นโรคที่เกิดจากพยาธิสภาพที่ basal ganglia บริเวณ substantia nigra ทำให้มีการผลิตสารสื่อประสาทที่ชื่อ สารโดปามีนน้อยลง ส่งผลให้สมองสูญเสียการควบคุมการสั่งงานของกล้ามเนื้อ

สาเหตุของโรคพาร์กินสัน

ในปัจจุบันยังไม่ทราบสาเหตุที่ทำให้เกิดโรคพาร์กินสันอย่างแน่ชัด แต่เชื่อว่ามีปัจจัยที่อาจส่งผลให้เกิดโรคพาร์กินสันได้ ได้แก่

ปัจจัยทางพันธุกรรม ในรายที่มียีนผิดปกติอาจเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดโรคพาร์กินสันได้

ปัจจัยทางสิ่งแวดล้อม เช่น การได้รับสารบางอย่างเป็นเวลานานๆ ไม่ว่าจะโดยการสูดดมหรือการรับประทาน หากแต่ยังไม่ทราบว่าสารใดในสิ่งแวดล้อมที่มีส่วนทำให้เกิดโรคพาร์กินสัน

ลักษณะอาการในระยะแรกที่ชัดเจนในผู้ป่วยพาร์กินสัน  คือปัญหาด้านกล้ามเนื้อ ดังนี้

– akinesia (มีปัญหาในการเริ่มการเคลื่อนไหว)

– bradykinesia (การเคลื่อนไหวช้า)

– muscle rigidity (กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง)

– resting tremor (มีอาการสั่นขณะพัก)

– abnormalities of posture, gait, and balance (มีลักษณะการเดินที่ช้าลง ไหล่งุ้ม และล้มง่าย)

อาการอื่นๆที่พบคือ

– การเขียนตัวอักษรเล็กลง

– มีปัญหาด้านการพูด แบบ dysarthria

– ขณะเดินมีการแกว่งแขนน้อยลง

– เดินแบบก้าวสั้นๆ และโน้มตัวไปก่อนที่จะก้าวขา ที่เรียกว่า shuffling gait

– ไม่ค่อยกระพริบตา มีอาการตาแห้ง

– มีอาการเครียด วิตกกังวล

– มีปัญหานอนไม่หลับและมีความดันโลหิตลดลง

– ผิวหนังมีปัญหา เช่น รังแค หรือผิวมันผิดปกติ

– เกิดอาการความดันตกในขณะเปลี่ยนท่า ทำให้ผู้ป่วยเสี่ยงต่อการล้ม

– การควบคุมอุณหภูมิของร่างกายผิดปกติ

– สูญเสียการควบคุมระบบขับถ่าย

–  มีปัญหาเกี่ยวกับระบบการรับความรู้สึก เช่น มีอาการปวด ชา ปวดแสบร้อน ปวดศีรษะ

ปวดหลังโดยไม่มีสาเหตุที่ชัดเจน

การรักษาโรคพาร์กินสัน

ในปัจจุบันยังไม่มีการรักษาโรคพาร์กินสันให้หายขาดหรือหยุดยั้งการดำเนินของโรคได้ ซึ่งวิธีการรักษาที่ใช้โดยทั่วไปมีดังนี้

การรักษาด้วยยา เป็นการรักษาตามอาการ โดยใช้ยาที่ออกฤทธิ์ที่ระบบโดพามีน

การรักษาโดยการผ่าตัดกระตุ้นสมองส่วนลึก (deep brain stimulation)  เป็นวิธีการรักษาด้วยการผ่าตัดฝังขั้วไฟฟ้าเพื่อไปกระตุ้นสมอง ใช้สำหรับรักษาผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน ซึ่งเคยได้รับการรักษาด้วยยา แต่มีอาการมากขึ้นจนการรักษาด้วยยาไม่ให้ผลดีเท่าที่ควร

บทบาทนักกายภาพบำบัดในการดูแลผู้ป่วยพาร์กินสัน

1.ประเมินความสามารถในการทำกิจกรรมและประเมินระยะของโรค (stage of the disease)

2.  ป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นตามมา

– musculoskeletal problem (ปัญหาเรื่องกระดูกและกล้ามเนื้อ)

– cardiopulmonary condition (ปัญหาเรื่องหัวใจและปอด)

– psycho-social deteriorate

3.  พยายามพัฒนาการเคลื่อนไหวให้มีคุณภาพโดย ใช้วิธีการออกกำลังกายซึ่งถือว่ามีความสำคัญมากในผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน เพราะสามารถ จะทำให้ผู้ป่วยรู้สึกผ่อนคลายและเคลื่อนไหว ร่างกายในชีวิต ประจำวันได้ดีขึ้น
4.  ให้ความรู้และแนะนำการปฏิบัติตนให้แก่ผู้ป่วยและผู้ดูแล
5.  ถ้าผู้ป่วยอยู่ในระยะสุดท้ายควรสอนวิธีการป้องกันภาวะแทรกซ้อน 

   การรักษาโรคพาร์กินสัน

   ในปัจจุบันยังไม่มีการรักษาโรคพาร์กินสันให้หายขาดหรือหยุดยั้งการดำเนินของโรคได้ ซึ่งวิธีการรักษาที่ใช้โดยทั่วไปมีดังนี้

   การรักษาด้วยยา เป็นการรักษาตามอาการ โดยใช้ยาที่ออกฤทธิ์ที่ระบบโดพามีน

   การรักษาโดยการผ่าตัดกระตุ้นสมองส่วนลึก (deep brain stimulation)  เป็นวิธีการรักษาด้วยการผ่าตัดฝังขั้วไฟฟ้าเพื่อไปกระตุ้นสมอง ใช้สำหรับรักษาผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน ซึ่งเคยได้รับการรักษาด้วยยา แต่มีอาการมากขึ้นจนการรักษาด้วยยาไม่ให้ผลดีเท่าที่ควร

   บทบาทนักกายภาพบำบัดในการดูแลผู้ป่วยพาร์กินสัน

   1.ประเมินความสามารถในการทำกิจกรรมและประเมินระยะของโรค (stage of the disease)

   2.  ป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นตามมา

   – musculoskeletal problem (ปัญหาเรื่องกระดูกและกล้ามเนื้อ)

   – cardiopulmonary condition (ปัญหาเรื่องหัวใจและปอด)

   – psycho-social deteriorate

   3.  พยายามพัฒนาการเคลื่อนไหวให้มีคุณภาพโดย ใช้วิธีการออกกำลังกายซึ่งถือว่ามีความสำคัญมากในผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน เพราะสามารถ จะทำให้ผู้ป่วยรู้สึกผ่อนคลายและเคลื่อนไหว ร่างกายในชีวิต ประจำวันได้ดีขึ้น
   4.  ให้ความรู้และแนะนำการปฏิบัติตนให้แก่ผู้ป่วยและผู้ดูแล
   5.  ถ้าผู้ป่วยอยู่ในระยะสุดท้ายควรสอนวิธีการป้องกันภาวะแทรกซ้อน  โดยศูนย์ดูแลผู้สูงอายุแสนสิริ โฮมแคร์